De weg was spannend

Als ´s avonds om 10 uur je ogen dichtvallen, direct na het eten, wat natuurlijk Spaans laat was (of vroeg, voor hun begrippen), dan wil het maken van een verslag echt niet meer. Ik wist gewoon niet maar waar ik moest beginnen. Ik ben als een blok in slaap gevallen, om rond een uur of één wakker te worden met het gevoel dat ik de wereld weer aan kon. Nu was dat niet direct de bedoeling, dus na wat rond rommelen in de badkamer, ben ik maar gaan lezen. Voor wie nog een paar mooie boeken zoekt, begin eens aan El Tiempo entre costuras (wat trouwens ook als Netflix-serie uitgebracht is in 2013). In het Nederlands: Het geluid van de nacht. Schrijfster María Dueñas was lerares Engels aan de universiteit van ons eigen Murcia, maar heeft inmiddels dat baantje niet meer nodig. Ik lees op dit moment het vervolg, dat simpelweg ´Sira´ heet. Deze laatste is pas uit en voor zover ik weet alleen nog in het Spaans te krijgen, maar dat zal snel veranderen, vermoed ik. Spannende, meeslepende boeken, die ook nog heel veelzeggend zijn als het gaat over hoe Spanje er in de Franco-tijd uit heeft gezien.

Mijn gedachten dwaalden vannacht weer af naar de dag die achter ons lag. Ooit, in een grijs verleden, nog maar 12 jaar geleden, dacht ik dat Spanje voornamelijk bestond uit stranden, torenflats en dronken toeristen. Ik zag het als vakantieland totaal niet zitten, wat moest ik daar, want ik hou totaal niet van deze dingen. De gezondheid van Albert bracht ons toch deze kant op en wat ons gisteren overkwam, verbaast me nu niet eens meer, maar is verder van mijn waanbeeld van toen, dan ik ooit had kunnen bedenken. We hebben een prachtige rit gehad, waarvan het eerste stuk tot Tomelloso, zo´n 2,5 uur van huis, voor ons weer een stuk nieuwe route was vanaf Hellín, maar niet verbazingwekkend. We kennen dit Castilla-La-Mancha wel, het is prachtig, vaak glooiend, dan weer vlak, met wijdse uitzichten, prachtige wijngaarden, veel olijf- en amandelbomen en hier en daar wat varkensstallen. Het ´on the road again´ is voelbaar in de auto. Eindelijk weer eens ver van huis, de auto ruikt nog nieuw, maar heeft verbazingwekkend weinig kilometers gemaakt. We mogen weer!

Natuurlijk is de route vooraf zorgvuldig bekeken en besloot ik in al mijn wijsheid dat we ´bovenlangs´ zouden gaan, vanaf het al genoemde Tomelosso naar Consuegra, waar de molens van Don Quichote staan. Wie het verhaal niet kent (kan dat?): Don Quichote ging op de ezel, samen met zijn maatje Pedro dwars door dit vlakke gebied en dacht dat hij grote reuzen met enorme armen zag, in de verte. Die reuzen bleken windmolens te zijn en op een paar plaatsen staan er een aantal bij elkaar, waar je natuurlijk met een gids het hele verhaal kan horen. Wij reden voorbij Campo de Criptana, waar we jaren geleden al eens rustig tussen de molens liepen en konden fotograferen zonder gestoord te worden, want er was geen kip. Nu besloten we de andere bekende plek te bezoeken, Consuegra dus. We waren voorbereid op drukte, want vandaag is het een feestdag in Castilla-La-Mancha, wat betekent dat iedereen daar een lang weekend had. Sowieso, zondag … nou ja, het was dus echt druk, wat betekende dat we een snel rondje hebben gedaan, wat foto´s hebben genomen en weer vertrokken zijn. We geloven het wel, met dik 30 graden die berg op, dat zouden we sowieso niet te voet gedaan hebben en parkeren kon je wel vergeten.

We gingen weer op pad, onze tank- en plasstop hadden we al in een dorpje onderweg gedaan, dus konden we de natuur in. Ooit belandden we zonder enig idee te hebben, in het Parque Nacional Cabañeros, waar we onder de indruk waren van de prachtige vergezichten en de grote zwermen gieren boven ons hoofd. We toerden rustig door de mooi aangelegde weg door het park, zagen miljoenen prachtige planten langs de bermen van de weg en verder tussen de bomen. Het bergachtige gebied is gewoon supermooi en we kwamen werkelijk bijna geen enkele auto tegen. Als je tegenwoordig in Amerika Nationaal Park zegt, staat dat gelijk aan file rijden. Halverwege zagen we een parkeerplaats met een aantal keurig overdekte plaatsen, aan het begin van een paar wandelroutes. Wederom: bloedjeheet, dus die schaduw is wel slim, maar wij parkeerden op een open stuk, zetten de stoeltjes en het picknicktafeltje buiten en gingen lekker de van thuis meegebrachte bammetjes eten. Zelf gebakken brood, beker melk erbij, vogeltjes, bloemetjes en vast ook wel bijtjes. Genieten!

So far, so good, alleen kwamen die uitzichten van destijds nooit, dus was dit vast een andere weg en ook van gieren geen spoor. Te warm? Ook siësta? Wie zal het weten? Wij genoten in elk geval van de rit en zetten verder koers naar onze eindbestemming. Bij het dorpje Bohonal de los Montes reden we even verkeerd, in plaats van langs het dorp, zaten we ineens middenin een doolhof waar de tijd 100 jaar stilgestaan leek te hebben gestaan. Opgelucht reden we er na wat smalle, steile straatjes toch weer uit. In een flits zag in een bord staan waarop iets stond van slechte staat van de weg tussen dit Bohonal en nog wat. Nou ja, zowel de navigatie van ons Mercedes-systeem als Google Maps, geven de route aan, dus het zal wel goed zijn.

Om maar meteen te zeggen hoe het afliep: we zijn er gekomen hoor. Vraag niet hoe … en Albert heeft niet gevloekt en ik heb niet gegild, maar we hebben wel veel gezucht en gemopperd op de staat Extremadura. Madre Mía zeg, hoe kan je dit nog een openbare weg noemen. Gaten, kuilen, scheuren en omdat we plaatsnaam nummer twee gemist hadden, geen idee hoe lang dit zou duren! We kwamen zo´n beetje halverwege (nou ja, dat wisten we later dus) nog een Mercedesbusje tegen, zo´n campertje en die mensen keken ook niet blij. Uiteindelijk kwamen we nog één andere auto tegen, zo´n buikschuiver, die we in gedachten veel succes wensten. Het waren 21 lange kilometers waarin geen 100 meter normaal te rijden was. Maar we zijn er gekomen en de beloning van het prachtige stuwmeer Embalse de Cijara aan het eind, was wel de moeite waard (nou ja, beetje).

Vanaf daar was het nog een klein uurtje naar ons hotel, door het zo kenmerkende landschap van Extremadura. Veel dehesa´s, uitgestrekte graslanden met overal kurk- of steeneiken en lange stille wegen. Toen we uiteindelijk voor de poort van het hotel stonden, kwam de laatste verrassing. De toegangsweg, een breed gravelpad, is hier maar liefst 3,3 kilometer lang! Over een wildrooster, via een tweede hek, kwamen we uiteindelijk bij de gebouwen aan, waar al vriendelijk iemand stond te wachten om ons onze parkeerplek te wijzen. Een tweede dame haalde ons binnen om in te checken en wees ons onze kamer aan de gezellige patio. Heerlijk ruim, met gezellige luiken, een prima badkamer met inloopdouche en stoere wastafel en gelukkig airco. De temperatuur is dan inmiddels opgelopen tot 34 graden.

Na een verkwikkende rust, slaapje voor Albert, het boek voor mij en een douche toe, gaan we aan de wandel om rondom het hotel te kijken en wat foto´s te maken. Terug op de kamer haal ik snel de foto´s van de camera´s en dan is het al weer tijd voor het avondeten. We eten om half negen en er was ons verzocht om vooraf via mail al een keuze uit het menu te maken. Logisch, want we blijken de enige gasten te zijn en worden echt in de watten gelegd. Een geitenkaassalade vooraf voor Albert, aardappel/hamkroketjes voor mij, natuurlijk delen we gezellig. Het hoofdgerecht is het bekende iberico-varken voor Albert, die worden hier met eikeltjes gevoed en zalm in sinasappelsaus voor mij. Allebei heerlijk! Toe krijgt Albert fruit en ik geniet van turrón- en vanille-ijs. Perfecte koffie maakt het compleet. Het enige wat niet lekker was, was een niet werkende airco én de vliegen in het restaurant. Inmiddels weten we welke airco wel werkt en die zullen we vanavond dan ook zeker benutten om ook de vliegen weg te jagen.

Nu is het tijd voor ontbijt, we krijgen met 27 graden een wat koelere en aangename dag, hopen we! Tot later!

Er komt nog een fotoalbum, maar daar heb ik nu geen tijd voor!

6 reacties op “De weg was spannend”

  1. wat een geweldig leuk verslag van een zalige eerste dag, vol hindernissen. Heel veel plezier nog en houd ons op de hoogte!

  2. Corine Oosterwijk

    Geen schade aan de auto hoop ik,die streek sla ik even over met de camper.
    Prachtig hotel zo te zien.

    Geniet er van!

Laat een antwoord achter aan Aart Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.