Hoge bergen & dorre vlaktes

Bij het prima ontbijt wat al klaar stond voor ons, kreeg Albert zowaar twee airco´s gaande en verjoeg daarmee de vliegen! Het was allemaal prima, lekker vers en keurig verpakt waar nodig, corona-maatregelen in acht nemend. Sowieso is hier alles gedesinfecteerd en in plastic verpakt (o, die plasticberg …), ook de handdoeken, badjassen en slippers. Niet dat wij die laatste gebruiken, maar toch. De dag begon wat moeizaam, toen Albert net ingezeept stond en het water ineens op was. Gelukkig kon hij zich nog net afspoelen met een pisstraaltje. Meteen gemeld en ik kan tevreden vasstellen dat mijn douche zojuist heerlijk warm was en met een flinke waterstraal.

Onze gastvrouw vertelde ons dat Monfragüe Nationaal Park wellicht wat ver was voor vandaag, we hadden zelf ook al wel gezien dat dat misschien handiger is op weg naar onze volgende plek morgen. We besloten wat meer in de buurt te blijven, maar dat liep natuurlijk wel uit de hand, zoals altijd bij ons. We reden in de ochtend een prachtige scenic route door de bergen rondom Gaudalupe. Lieflijke dorpjes, oude mannetjes in bestelautootjes, mensen die duidelijk benieuwd waren wie die vreemdelingen waren en wat ze in de dorpen deden en veel natuurschoon. Al snel ontdekte Albert een natuurlijke bron waar hij water uit tapte in de lege melkfles van gisteren en de ramen van de auto brand- en brandschoon mee maakte. Moe kan weer foto´s maken. Dat viel niet altijd mee, je kan niet zomaar overal stoppen, al was deze route prima voorzien van uitzichtpunten én picknickplaatsen. Dát maken we in Spanje niet vaak mee. Het viel ons wel op dat in dit gebergte weinig vee en zeker weinig vogels te zien waren, terwijl Extremadura om de laatsten juist bekend staat.

We eindigden dit eerste rondje in Gaudelupe, wat bekend staat om het prachtige Real Monasterio de Santa Maria . Het ziet er indrukwekkend uit, al vanaf afstand. We rijden het stadje in en ja hoor, Valkenburg in het klein. Overal toeristenwinkeltjes en toeristen, wat we natuurlijk zelf ook zijn, maar het grootste probleem: gebrek aan parkeerplaatsen en Spanjaarden die zich er dan toch tussen willen wringen. Kom niet aan Appie´s bussie! Dat dat hem niet wordt, daar zijn we het in twee seconden over eens.

Ondertussen is er wel een ander nijpend probleem. Ik moet hoognodig en we zien ook geen terrasjes met ruimte om te parkeren in de buurt. Maar dan spot ik een supermarktje en zoals overal in Spanje, kan ik daar gewoon rustig plassen. Daarna doe ik meteen de boodschapjes voor een picknick. Trots dat ik zelfs een fles verse, koele melk heb gevonden, kom ik weer bij het bussie en het wakende baasje. Die concludeert droog dat boter, beleg en melk lekker zijn, maar zonder brood niet handig. Ik wíst dat ik wat vergat!

We besluiten verder te rijden richting Mérida en dan wel zien hoe groot we ons rondje maken, want het zuidelijke deel van Extremadura (letterlijk: extreem hard/zwaar) kennen we nog niet. Daar krijgen we geen spijt van. Het is een geweldig landschap van dehesa´s, veel koeien, schapen, paarden ook wel, lekker onder de bomen. Hoewel … paarden schijn je hier ook nog aan de ketting aan een paal te mogen houden, verschrikkelijk vind ik dat! Maar het is puur genieten, mooi, ruim landschap met veel groen door alle bomen. In een van de volgende dorpen vinden we alsnog een Spar-winkel, waar ik een brood scoor én een roze vliegenmepper.

Voor wie zich afvraagt waarom we picknicken? Het is lekker, vers stokbroodje, smeerkaasje, salami, bekertje melk. Ik ben nog erg van de Nederlandse broodcultuur en die vind je nergens anders. Thuis eten we tussen de middag warm, op z´n Spaans, maar als je dat hier onderweg doet, eet je dus twee keer per dag een volledige maaltijd. Want ook in het hotel wordt in de avond een driegangenmenu geserveerd en zeker als je zo afgelegen zit, wil je niet meer weg. En zeg nou zelf, picknicken in de natuur, hoe heerlijk kan vakantie zijn?? Picknicken deden we op een verlaten dor stukje land, waar ze een paar picknicktafels en speeltoestellen hadden gezet.

We besluiten al snel dat Mérida te ver is en dat we toch weer hetzelfde hebben als in de meeste steden: te druk, geen parkeerplaats, geen zin. We verleggen dus de blik naar het zuiden en besluiten naar het stuwmeer van Orellano te rijden. Daar verandert dus het landschap drastisch! Weinig groen meer, grote golvende vlaktes met graan, dorre weilanden, hier en daar een boerderij en – verrassing – op veel plaatsen ooievaarsnesten die druk bevolkt zijn. Ze zitten zo met 10 of 15 exemplaren op een paar nesten op hetzelfde dak. Helemaal top om te zien! Fotograferen is vaak niet makkelijk, maar wij hebben er van genoten.

Het Amerika-gevoel, New Mexico of Arizona krijgen we hier, maar als ik een grote truck met een dikke stofwolk achter zich van een boerderij af zie komen, komt Australië ook weer even terug in gedachten. Uiteindelijk reden we dik 500 (correctie van baas van bussie en zijn App na update) 300 kilometers door zeer afwisselende landschappen en kwamen we botergaar weer ´thuis´, want de temperatuur liep gewoon weer op naar 34 graden. Jullie snappen dat er een uitgebreide siesta is gevolgd en dat ik nu weer moet rennen om op tijd bij het diner te zijn!

Laat ik na het eten als ik nog puf heb, de foto´s er maar bij zetten. En anders morgen maar ….

Pfff … gelukt! Viel het internet ook nog een tijdje weg en kwam ik erachter dat ik om zes uur vergeten ben in te loggen bij mijn Spaanse les om gedag te zeggen. Toen sliep ik! Misschien woensdag!

4 reacties op “Hoge bergen & dorre vlaktes”

  1. weer een prachtige dag gehad zo te zien. Leuk om zo met jullie mee te “toeren”. Fijne dag weer morgen. wel een beetje jammer, donderdag komt Yvonne aan om huizen te kijken…. ook bij jullie in het dorp…

Laat een antwoord achter aan Monique Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.