Roofvogels spotten

Als iemand een tip wil voor een fijn hotel, in the middle of nowhere, met heerlijk eten en met een gastvrouw die je zo mee naar huis wil nemen omdat ze je zo lief verwent, dan moet je naar Las Tejuelas gaan. We hebben er echt genoten! Alles was gewoon fijn en goed, maar je moet wel graag wat kilometers maken, want het is gewoon afgelegen. Wij hebben er zeker geen spijt van!

Omdat ons volgende hotel maar op 1,5 uur rijden ligt en we graag toch wat willen zien (en niet voor 4 uur kunnen inchecken) zetten we een behoorlijke route uit. Geen idee wat we konden verwachten, behalve dan het doel van de dag: Monfragüe Parque Nacional, waar we in 2018 in het najaar al eens waren. Nu kan ik jullie precies gaan vertellen hoe we reden en waar we welk landschap zagen, maar ik denk niet dat dat heel nuttig is. Wie dan kant een keer op wil, die moet me nog maar eens bellen. Wel weet ik nog dat het donker en akelig bewolkt was in Extremadura en dat de zon ging schijnen op het moment dat we de Comunidad Castilla-La-Mancha inreden.

We hebben vandaag zoveel verschillende landschappen gezien dat het me nog duizelt. Van hoge bergen met haarspeldbochten, tot mooie weidse dehesa´s met vee, de typische donkere varkentjes, schaapjes en paarden en veel lieve dorpjes waar de tijd heeft stil gestaan. We kwamen via een oude Romeinse brug het dorpje El puente del Arzobispo binnen en op hetzelfde moment zeiden we tegen elkaar dat we hier al eens geweest waren. En dat klopt, in 2018 dus ook, op weg naar de Parador van Oropesa, ook zo´n aanrader voor wie in deze streek wil logeren. Wij benutten dit dorpje om te tanken, plasstop te doen en de auto te wassen, want die was wel heel stoffig door het lange pad naar het hotel steeds. Voor de zekerheid pak ik bij het tankstation al een stokbrood mee en doen we de rest van de kleine boodschapjes bij de plaatselijke Covimar. We hebben bekijks 🙂 Zoveel vreemden komen er blijkbaar niet, zeker niet met zo´n glimmende Benz.

We gaan via dezelfde brug terug, maar dan meteen rechts, Extremadura weer in. Daar staat mijn hartje gewoon af en toe stil van de pracht van het landschap. We hebben veel gereisd door Amerika, zagen een deel van Australië, maar de heuvels, het wijdse, de bloemenpracht en overal de gele brem op deze route, dat is echt een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Zo indrukwekkend, zo blij dat we dit in het voorjaar doen, nu alles volop bloeit!

We rijden rond half drie Monfragüe binnen en herinneren we ons dat er al bij de eerste de beste parkeerplek heel veel roofvogels zaten. Toen zaten er ook heel veel fotografen met indrukwekkende toeters en gingen wij maar snel door, nu was er niemand. Echt helemaal doodstil. Albert heeft een picknickplekje achter de auto gemaakt en zo hebben we zeker een uur zitten genieten van de adelaars die om ons heen, over ons heen en voor onze ogen hun vluchten maakten. Af en toe landden ze op de rots, maar snel ging het weer, zwevend over en voor de berg langs. Geweldig! Het water van het riviertje kabbelde zachtjes voor ons en we hebben in dat uur drie auto´s voorbij zien komen. Verder niks, wij, het riviertje, de vogels en doodse stilte. Puur genieten.

We vervolgen onze weg door het park, waar de rivier de Taag diep door het dal snijdt, met wat vertakkingen. Opeens ziet Albert een hertje en ik krijg zowaar de kans om het nieuwsgierige diertje door het struikgewas vast te leggen. Die laat zich makkelijker pakken dan die vogels. We hebben gewoon niet de apparatuur om deze enorme vogels in de lucht te kunnen inzoomen, zoals de professionals dat wel kunnen. En ik ken ook wel wat liefhebbers die zulke prachtige apparatuur hebben, maar voor die enkele keer dat wij erop uit trekken, is dat gewoon onzin. Excuus dus voor de mindere kwaliteit foto´s, wij hebben er enorm van genoten!

En niet één keer, nee, na de plaspauze bij het visitor center kwamen we weer bij een grote rots, ook al bekend van de vorige keer, waar veel meer mensen aan het kijken waren. Deze keer geen adelaars, maar gieren, heel veel! Albert maakt de meeste foto´s, ik geniet gewoon.

Daarna is het rechtstreeks naar het hotel, toch ook nog een dik uur rijden. Veel geel graanlandschap en dan plotseling nog voor de stad Cáceres zijn we er. Hospes Palacio de Arenales & Spa is een voormalig paleis wat is verbouwd tot vijfsterrenhotel. We hebben inmiddels het uurtje rust (zonder slapen, dat wou ik vannacht eens proberen) erop zitten en zijn weer bijna klaar voor het diner. Ik ga eens kijken of ik nog wat foto´s voor jullie kan organiseren.

En wat aten we vanavond? We deelden een heerlijke Torta del Casar, de prijswinnende schapenkaas die hier heel dichtbij vandaan komt. Daarna voor Albert een entrecote en voor mij een botermalse hertenbiefstuk (no hard feelings voor die van vanmiddag). Als dessert had Albert een mousse van rijst met Baileys en ik ging voor de chocolademousse in drie kleuren. Koffietje na, bijna donker, lekker zo het bedje in! Het wordt knusjes, dicht bij elkaar in een smaller bed dan we gewend zijn. Morgen een heel andere dag op de planning dan de afgelopen dagen!

4 reacties op “Roofvogels spotten”

  1. Hoi Monique en Albert, Ik geniet met jullie mee en ben weer even als pelgrim op weg naar Santiago. De dehesa’s vond ik prachtig net als de bijzondere rotsen, de vogels en daar bovenop die rust…….Met groeten Ton

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.