Uitstapje naar Portugal

Tijd voor een nieuwe regio, een ander hotel, bijna met pijn in ons hart. Want wat was het fijn in Hospes Palacio de los Arenales. Het recent tot hotel verbouwde oude paleis voldeed aan al onze wensen, behalve misschien aan trapleuningen bij de vele op en afstapjes van een of meer treden. Maar verder is het echt een genot, luxe, zonder bekakt te zijn, doodstil ´s nachts op het kwaken van de kikkers na en met een adembenemend uitzicht. Het vriendelijke en behulpzame personeel maakte het af, naast natuurlijk het lekkere eten. Aanrader eerste klas en vanwege de jonge ooievaars zeker ook in deze tijd van het jaar. Het buitenzwembad was trouwens ook open, prachtig gelegen, al had ik wel een beetje medelijden met de badmeester die er de hele dag zat zonder zwemmers voor zover wij konden zien. Ach, misschien studeert hij wel in die tijd, geen idee.

We namen vanmorgen de Amerikaanse versie van het ontbijt, met worstjes en een lekker gebakken ei met bacon, voor we gepakt en gezakt weer op pad gingen. De eerste stop was de Mercadona een stukje verderop, voor de lunch voor vanmiddag. We besloten natuurlijk niet de kortste weg te nemen, want dan zouden we al vroeg in de middag hier zijn. De door ons gekozen route liep vlak langs de Portugese grens.

We leerden gisterenavond van de uiterst spraakzame barman bij de pool dat Malpartida de Cáceres, die van de paraplu’s ooievaarstad van Europa is. De route die we reden heette dan ook heel toepasselijk de route van de schoorstenen en de ooievaars. Gek zijn ze op schoorstenen, we zien dan ook heel veel bewoonde nesten en zelfs eens boom waar er acht in zitten. Zoveel ruimte en dan toch in een flat willen wonen!

ik heb de route maar even op de kaart gezet, mocht iemand nog eens een prachtig stuk Spanje willen zien! Heel veel enorme keien in het landschap met mooie weilanden met de bekende steeneiken, waaronder koeien en schaapjes lekker scharrelden of lagen te dutten. En dus ooievaars, overal! Er waren ook veel gezellige dorpjes om door te toeren, dat vinden we sowieso altijd erg leuk.

Toen we overal borden zagen naar het Internationale Natuurpark van de Taag, konden we de verleiding niet weerstaan om toch Portugal in te gaan. Het mag, zonder verdere voorwaarden als je resident in Spanje bent, dus waarom niet. We rijden vanaf het stadje Alcántara naar de Romeinse brug die volgens de borden die erbij staan het strijdtoneel is geweest tijdens allerlei gevechten tussen diverse volkeren. De geschiedenis van Spanje is mooi, maar ook vrij bloederig. Wie meer wil weten, kan hier informatie vinden over allerlei Romeinse bruggen in Europa, waaronder deze.

Terwijl wij foto’s staan te maken van de brug en het bord lezen, zien we dat aan de andere kant diverse auto’s worden aangehouden door de Guardia Civil. We vragen ons af of we dan toch vragen gaan krijgen over de grensovergang, maar wij worden vriendelijk toegezwaaid en mogen doorrijden. Een paar kilometer verder rijden we het natuurpark in en daarmee ook de grens van Portugal over. We volgen de route die ons pal langs de rand van park voert, maar vinden eigenlijk dat we onderweg al veel mooiere landschappen hebben gezien. Zo’n beetje halverwege draait Albert een stukje pad op, waar we besluiten onze koude koffiedrankjes te nuttigen met een lekker koffie-notenkoek van de Mercadona. Terwijl ik rond de auto loop om wat om te ruimen, zie ik ineens een briefje van 20 euro liggen en als ik het opraap, zit er ook nog een tientje in. Tja, wat moet je daar nou mee, in the midddle of nowhere? We hebben in het hele uur dat we in Portugal waren 1 auto’s en 2 tractoren gezien. En de boeren die op dat smalle weggetje voor ons opzij moesten, keken nog lelijk ook. Lekker puh, ik heb die 3 tientjes aan mijn eigen chauffeur gegeven 😉

Ergens bij een laag bruggetje waar mensen al in een beekje aan het zwemmen waren, reden we Spanje weer in, al hebben we nergens ook maar een bord of een paal gezien om dat te bevestigen. We vervolgden onze weg en reden door diepe dalen met veel groen en over hoge bergen met zelfs naaldbomen. De Sierra de Gata kenden we nog van onze reis uit 2018. Daar volgden we in het dorpje Hoyos het bordje naar de natuurlijke zwembaden en kwamen zo uit op een parkeerplek bij een riviertje waar inderdaad gezwommen kon worden, een barretje was (gesloten) en ruimte genoeg om te picknicken. We hebben er zeker een uurtje genoten van de stilte en het kabbelende beekje. Nadat ik de koffers omgepakt had (vuile was eruit, schone kleren er in uit de andere reistas) en Albert het verzameld afval van de laatste dagen weggegooid had in de container daar, gingen we weer door.

Uiteindelijk waren we ronde half vijf in ons hotel in natuurgebied Las Hurdes, wat we morgen verder gaan verkennen. We zitten hoog in de bergen, boven een dorpje, in een tot hotel verbouwde fabriek. Dit hotel behoort tot de keten hospederías de Extremadura, net als het klooster waar we een paar jaar geleden zaten. We hebben een ruime, wat ouderwets aandoende kamer, met heerlijke grote bedden en een badkamer met bubbelbad. Maar het hotel krijgt vooral erg goede reviews voor het restaurant, dus we gaan het zien! Daarover morgen meer!

Voor Leontine vooral, food update: een tinto de verano voor beiden, voor Albert tomatensalade met kaas, voor mij gevulde en gegratineerde champignins, daarna ossobuco voor Albert en kabeljauw in bladerdeeg voor mij en voor hem ijs toe en ik had een heerlijke stukje French Toast met vanille-ijs. Twee koffie na en heerlijk gaan slapen!

2 reacties op “Uitstapje naar Portugal”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.