1001 bochtjes draaien

We hebben nog nooit een reis gehad waarbij in alle hotels de nachten dood- en doodstil waren. Nu zijn we thuis wel gewend aan die rust, maar daar hoor je nog weleens een hond blaffen of die k*tpauwen gillen. Nu zijn we al voor de vijfde nacht op rij verwend met absolute stilte! Dit hotel ligt in de bergen boven een klein dorpje op de rand van de deelstaten Extremadura en Castilla-y-Léon. We gaan dan ook vandaag in allebei de staten toeren, maar niet voordat we eerst een lekker ontbijt geservereerd krijgen, met roerei voor mij en de zonkant-boven voor Albert.

De receptionist in het hotel geeft ons een kaart van de omgeving en tekent een paar punten aan die de moeite waard zijn en zelf hebben we onze zinnen gezet om het dorp La Alberca, wat een zusterstadje is van het dorp met dezelfde naam bij ons in Murcia. Volgens mijn leraar Javi is het een van de mooiste dorpen van Spanje en natuurlijk willen we dat weleens zien. Maar eerst rijden we naar het punt wat bij elke zoekopdracht naar ´Las Hurdes´, zoals dit gebied heet, naar voren komt. Het ligt bij het dorp Ríomalo de Abajo (de slechte rivier beneden) en voert via een kronkelweg zo´n 2 kilometer buiten het dorp naar boven. De weg houdt daar iets verder ook op, maar dan hebben wij het wel mooi gezien. Het gaat om de Meandro de Melero, de bocht in de rivier die lijkt op de Horsehoe Bend in Arizona. Mooie plek hoor!

We toeren verder via eindeloze bosweggetjes en diverse dorpjes door de Sierra de Francia, gelegen in de provincie Salamanca (net als de gelijknamige stad) in Castilla-y-Léon. Slingerdeslinger, met vaak mooie uitzichten, maar ook wel eindeloos veel bomen. Op een gegeven moment heb je het wel gezien, vooral omdat de meeste dorpjes een stukje van de route afliggen en het dus vrij snel saai wordt. We zijn al een behoorlijk eindje op stap als we rond half 12 in La Alberca aankomen. Dat verrast positief!

We waren al weer een beetje bang voor het Valkenburg-effect en eerlijk gezegd zal het dat ook wel hebben in andere tijden, want er liggen diverse parkeerterreinen met betaalmeneren in hokjes. Maar nu er zeer weinig gereisd wordt, zijn er sowieso geen buitenlandse toeristen en is het erg rustig in de smalle straatjes van het charmante plaatsje met zijn vakwerkhuizen en de vele geraniums. Er zijn wat leuke toeristenwinkeltjes en ik verwen mezelf met twee paar nieuwe oorbellen die wat prijziger zijn dan wat ik gewend ben uit het rek bij de drogist of Kiabi. ik kijk bedenkelijk naar de prijskaartjes en versier zo toch nog wat korting. Ik ben er blij mee!

We drinken eerst een koffie (voor mij) en een colaatje voor Albert bij binnenkomst van het plaatsje en daarna nog een frisdrankje op een terrasje van de Plaza Mayor. Op het gemakje wandelen we terug richting de auto, maar eerst doen we inkopen bij het winkeltje vooraan, waar we een paar leuke tegeltjes met tekst scoren, een paar ruggenkrabbers- annex schoenlepels en een paar blikjes met verschillende smaken paprika. Ik loop nog snel een klein supermarktje binnen, maar grijp mis op brood, dus neem ik wat toast mee, een pak melk en een potje paté. Genoeg voor een picknick een heel stuk verderop, als we weer door ´ons eigen dorp´ de andere kant op rijden, terug in Extremadura.

We vinden een prachtige picknickplek bij een waterbron, zodat de ramen van de auto weer gezeemd kunnen worden en er staan zowaar twee gloednieuwe picknicktafels. We rijden de Ruta de las Hurdes en zien later veel van dit soort mooie picknickplekken op de route. Het voert ons weer over vele haarspeldbochten, nu wel door mooie authentieke dorpen, al vinden we de echte ´pueblos negros de pizarra´ (oude huizen van steen en hout) net wat te ver voor vandaag. Het is sowieso al een bijzondere wereld, wég van alle grote steden met de bekende winkelketens en grote fabrieken. De ziel van Spanje, zei een ober en hij heeft gelijk. Wat wonen mensen vaak toch nog ver van de bewoonde wereld!

Wat we vooral missen, waren de beloofde watervallen, maar sowieso staat alles hier zowat droog. De vele ´piscinas naturales´ die overal staan aangegeven zijn ook wel erg ondiep geworden 🙂 Vreemd, ons voorjaar was opvallend nat, hier dus niet.

Dat vinden we eigenlijk wel genoeg voor vandaag. Onze siesta was heerlijk, we hebben nog een uurtje voor het eten en dat gaan we lekker nog even buiten op het terras doorbrengen voor we weer gaan eten. En wat we eten? Dat horen jullie morgen nog wel!

2 reacties op “1001 bochtjes draaien”

  1. Nog even heerlijk genieten en dan terug naar het honk hier in Macisvenda om zondag klaar te zitten voor Max! Zien jullie graag snel weer terug. Liefs, Ronald en Anita😘

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.