Een weekje gezondheidsgedoe

dokter1

Hoewel de bouw natuurlijk doorgaat en bijna af is, gaan we vandaag even niet praten over wat daar gebeurt en ha, ik ga ook nog geen foto´s laten zien, want het wordt zó mooi! Maar eind van de week, als het echt klaar is (fingers crossed!), is dat veel leuker!

Vorige week stond niet alles in het teken van zomer en bouwen, maar was gezondheid een beetje het thema. Na een erg gezellig verjaardagsfeest van Maria op zaterdag, gevierd in de tuin bij Ineke, was Albert zondag ineens behoorlijk ziek. Niets te maken met het feest hoor, maar meer met het virus wat hier in de vallei schijnt rond te waren. Ik schreef vorige week al over onze aannemer die zo beroerd was na zijn val, maar ook hem heeft blijkbaar dezelfde griep parten gespeeld, want hij loopt alweer vrolijk rond nu. Albert begon met koud, warm en misselijkheid, maar gaf ´s nachts voor het eerst in jaren ook flink over. Als hij ziek is, slaat meteen zijn hele zenuwstelsel weer op alarm, wat zich uit in een enorme spanband om zijn borst, pijn in zijn schouders en verkrampingen in zijn armen en met name in zijn linkerhand. Iedere arts zou hem zo naar de hartbewaking sturen, maar we weten dat dat het niet is. Pas donderdag knapte hij iets op en vrijdag ging het al het stukken beter.

Woensdagmorgen moest hij wel mee naar het ziekenhuis in Murcia, want hij had daar zijn eerste afspraak met de internist. Eigenlijk moest dat al begin mei, maar mijn cursus en ons bezoek aan Nederland stonden in de weg. Toen het ziekenhuis belde om de afspraak voor 18 juni te verzetten, heb ik hen gevraagd of het op 3 juli zou kunnen en dan wel bij mijn eigen internist, omdat ik ook moest. Zij wist al wat van Alberts gezondheidsproblemen en eigenlijk wil Albert hetzelfde als ik: minder insuline gebruiken en afvallen. Ik was eerst aan de beurt en weer was het een klein feestje: tevreden internist, ik blij, prima bloeddruk,  5,7 kilo minder en een Hba1c van 5,6 procent. Dat is zeker vijf jaar geleden, zo mooi! Alberts bloeduitslagen van het Centro de Salud in ons dorp werden erbij gehaald en gelukkig waren die op alle vlakken goed, behalve op de bloedglucosewaarden en het Hba1c. Daar moet echt wat gebeuren en ook hij gaat dus aan de Victoza. Laten we hopen dat hij net zo blij ermee gaat zijn als ik dat ben. Wij zijn in elk geval superblij met onze Spaanse artsen, zowel hier als in het ziekenhuis. Dat hadden we twee jaar geleden niet durven dromen. Elk ziekenhuisbezoek is gewoon nuttig en daarbij ook nog eens gezellig, want de arts en de verpleegkundigen waarderen het enorm hoe wij in twee jaar tijd Spaans hebben geleerd en hoe we met elkaar communiceren.

Toen we vrijdagmorgen in het Centro de Salud onze medicijnen gingen bestellen (alles gaat hier in stapjes hoor) kwam de verpleegkundige (grote man!) er gezellig bij zitten. Albert liep de lijstjes door met de dokter, met af en toe een gil naar mij en mijn lijstje, terwijl Juan Antonio me vertelde dat hij uitgebreid onze reisverhalen en blog had gelezen. Met dank aan Google Vertaal, wat wel een beetje vreemd is soms. Juan Antonio, buenvenido en nuestro blog 😉

Medisch nieuws uit andere hoek en van een totaal andere orde komt uit Nederland. Esmee is na twee heupoperaties en twee operaties om de pennen weer te verwijderen verder van huis dan ooit, voor ons gevoel. Hoewel steeds gezegd werd dat de heup technisch in orde is, maar zeker altijd een probleempheup zal blijven, staat haar leven al bijna twee jaar stil omdat ze continue pijn heeft. Een nieuwe huisarts heeft haar verwezen naar de Maartenskliniek, waar ze als elfjarige haar eerste operatie kreeg. Deze afdeling zit in Woerden, dus voor haar niet zo ver weg. De orthopedisch chirurg wist haar nu wel precies te vertellen bij welke houding welk deel van haar heup pijn gaf. Erkenning dus, maar geen oplossing. Een nieuwe heup is dermate riskant dat ze dat vooralsnog niet als oplossing zien en na overleg met zijn collega´s in Nijmegen, heeft hij haar aangeraden een revalidatietraject in te gaan om te leren omgaan met de pijn en weer mobieler te worden met deze heup. Gemengde gevoelens, want enerzijds is het heel naar om te horen dat je er maar mee moet leven, anderzijds weten wij hoe zo´n revalidatiekliniek kan bijdragen aan een beter leven. Albert zat in 2007 drie maanden in de Hoogstraat en kwam er als herboren uit en met hem veel van zijn lotgenoten. Ook Esmee is aangemeld voor de Hoogstraat, volgens de Maartenskliniek ook voor de beste plaats. Of dat klinisch of poliklinisch zal gaan, weten we nog niet, er is een wachtlijst van ongeveer zes weken voor een intakegesprek. We hopen dat dit haar leven weer een positieve wending zal geven! Gelukkig woont ze er dichtbij en blijkt de keus voor Utrecht weer een goede greep te zijn geweest.

Zaterdag hadden we een onverwacht erg leuke dag. Adrie en Bertus, vrienden van de urbo, hadden Australische familie op bezoek en Marie spreekt alleen Engels. Fred is als negenjarige naar Australie geëmigreerd en spreekt nog wel wat Nederlands, maar voelt zich ook prettiger bij het Engels. Voor Adrie en Bertus weer wat lastiger, dus werden wij gevraagd om een toertje Spanje te doen met hun gasten. Uiteindelijk gingen ze zelf gezellig mee en werd het een bezoekje aan de markt in Almoradí, met een prima lunch bij El Paraíso in Baños de Fortuna en een rondrit door de prachtige natuur in ons achterland. Er werd zelfs nog een klein uitstapje gemaakt in de Río de Chicamo en het was een oergezellige dag met hele leuke mensen!

Helaas sloeg bij mij zaterdagavond het virus toe en heb ik gisteren een akelige dag gehad met veel diarree (sorry hoor), koude vlagen en warme golven en spierpijn over mijn hele lichaam. Ik heb het grootste deel van de dag in bed doorgebracht, maar voelde me vanmorgen verrassend genoeg weer aardig fit. Fit genoeg om even een rondje Carrefour, Kiabi en Brico te doen, zodat de boodschappen voor deze week weer binnen zijn, er luiers voor Macy zijn ingeslagen en ook de lampen voor de bouw nu compleet zijn. Bij Bar Javi dronken we even koffie met Marco en Renate, onze Vlaamse dorpsbewoners, die bezig zijn om een wagen-groep te organiseren voor de optocht tijdens de feesten in het dorp en uiteindelijk zijn we zojuist thuis beland en hebben we oergondisch (lees met veel fruit en noten) geluncht.

De bouwvakkers hebben wegens privé-redenen een dagje vrij, waardoor we twijfelen of alles eind van de week echt wel klaar is. Ach, het maakt ook niet zo heel veel uit, maar wellicht schuiven we onze korte vakantie in Andalusië dan ook een weekje door, tenslotte hebben we bij Booking geboekt met gratis mogelijkheid tot wijzigen of annuleren. Lekker Spaans denken is dat … mañana … no pasa nada 🙂

 

0 reacties op “Een weekje gezondheidsgedoe

  1. Bouwvakkers zullen wel aan het feesten geweest zijn het weekend met al de fièsta’s rondom. Beter dan maar dagje vrij dan de tegeltjes scheef.
    Ja, was super zaterdag, is mij gevraagd jullie nog vooral de groeten te doen. Ze hebben het erg leuk gevonden en wij ook.

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.